Rysowanie i projektowanie wykrojników (cz.5 - czary mary i wymiary)

Napisany przez Paweł Trynka w kategorii Radosna twórczość

No dobrze! Ostatnio poteoretyzowaliśmy sobie nieco. Dziś czas na konkret.
Weźmiemy na warsztat FEFCO 427. Żeby była stuprocentowa jasność, co mam na myśli, poniżej mały schematyczny rysuneczek poglądowy.

Na potrzeby tej notki namalowałem śliczne pudełeczko.
Wymiary: L=200 B=150 H=50, materiał to fala E czyli popularna “mikrofala” o grubości 1,7 - 1,9mm
Jest to chyba jedna z najpopularniejszych konstrukcji, zawartych w katalogu FEFCO. Dlaczego wybrałem akurat ją? Ponieważ jest doskonałą bazą wyjściową do innych projektów. Wystarczy odciąć wieczko - uzyskujemy tackę. Modyfikując nieco wieczko, będzie zamykać się na wierzch zyskując całkiem nowy design. Pudełko nie wymaga klejenia. I choć do najbardziej ekonomicznych pod kątem zużycia materiału nie należy, daje się przewozić w formie płaskiej. Jest bardzo przyjazne do konfekcjonowania a przy tym mocne i całkiem (nie licząc dwóch otworów w dnie) estetyczne.

Rysunek powyżej przedstawia omawiane pudełko z uwzględnieniem szczegółowej konstrukcji - na rysunku naniosłem wymiary pomiędzy skrajnymi liniami zagięcia. Jeden rzut oka i… jak to? Nie zgadza się!!! A jednak… Podane na wstępie wymiary, są wewnętrznymi wymiarami po złożeniu.Na przykładzie widać, o ile trzeba zwiększyć wymiary dna, aby uzyskać wewnętrzną przestrzeń o żądanych wymiarach. W przypadku wymiaru L to aż 13mm! Prawidłowym miejscem, gdzie można zmierzyć długość jest wieczko. Niemniej trzeba pamiętać, aby od odległości pomiędzy bigami, odjąć jeszcze dwie grubości materiału.
Wynika to stąd, że podczas zagięcia tektury falistej znaczna “część” grubości materiału znajduje się po wewnętrznej stronie i trzeba to uwzględnić przy zakładaniu przesunięć poszczególnych zagięć.

Teraz czas na małą sztuczkę.

Przebudujemy sobie pudełko do wymiarów L=220 B=180 H=40 przy założeniu, że materiał zastosujemy analogiczny.
Czyli wszystkie linie w kierunku L przesuwamy o 20mm na “+”, Wymiar B o 30mm na “+” i wszystkie, które wpływają na wysokość o 10mm na “-”.
Ale “sieczka”, prawda? To bardzo ważny moment - łatwo jest o czymś zapomnieć albo przesunąć nie to co trzeba i wtedy nieszczęście jak banku. W Corelu można to zrobić przez wpisanie wartości przesunięcia, zaznaczenie odpowiednich linii i naciśnięciem strzałki przenieść wybrane zaznaczenie. W Artiosie: zaznaczenie, ctrl+m, nadanie kierunku i zwrotu i wpisanie stosownej wartości. W Illustratorze nie wiem
Nie żebym kierował się jakąś wrodzoną niechęcią do tego programu - po prostu nigdy nie musiałem w nim takich sztuk robić… i niech tak pozostanie

No dobrze - uporządkujmy zatem ten bałagan.

Naszym zadaniem będzie ładnie podociągać linie i poskracać te za długie. Najlepiej zacząć od dna. Jak już z nim się uporamy zaraz obraz stanie się bardziej przejrzysty.
Aha, pamiętałeś żeby otwory w dnie wraz z działającymi z nimi zatrzaskami umieścić centrycznie w stosunku do dna?
Czyli przesuwamy je nie o 30mm ale o 15mm w pionie;)
Teraz wygląda od razu lepiej!

Zajmijmy się zatem pozostałą częścią.

Doprowadźmy do porządku wewnętrzne skrzydełka wieczka. Nie zapomnijmy ich krawędzi także przesunąć. Podczas składania wchodzą one do wnętrza pudełka i zazwyczaj (choć nie zawsze i niekoniecznie) opierają się one o dno.
Dość duże promienie na brzegach ułatwiają składanie.

Na koniec wisienka na torcie, czyli modyfikacja zamknięcia zewnętrznego.

Tu istnieje duża dowolność. Trzeba tylko pamiętać, że jeśli owo ucho będzie zbyt krótkie, pudełko będzie się samoczynnie otwierać - w przeciwnym wypadku nie będzie się domykać. Istotne są również wycięcia na obu bocznych krawędziach wieczka (te wąskie, 3mm szerokości) . Są wykonane zgodnie z założeniem, iż nie należy łączyć linii tnących pod ostrym kątem oraz z zasadą, że minimalna odległość między liniami tnącymi wynosi 3mm.

Voila, że tak powiem po francusku. Gotowe.

“Oprócz plusów dodatnich, są tego także niestety plusy ujemne”
Materiał użyty do produkcji MUSI i jeszcze ras MUSI być taki sam jak w pierwowzorze. Bardzo na to uczulam. Zastosowanie w tym przypadku fali E o grubości jednego milimetra, spowoduje, że cała konstrukcja będzie wyglądać jak garnitur ojca na sześciolatku, a pudełko będzie się samoczynnie otwierać. Naprawdę!. Oczywiście da się “na piechotę” wszystko poprzesuwać, ale wymaga to wprawy i dużej uważności (w końcu kiedyś wykrojniki rysowane były ręcznie bezpośrednio na desce - i dało się).
Ale są też i “plusy dodatnie”. Przy zachowaniu tej samej grubości materiału, można w ten sposób przerobić w zasadzie prawie każdą konstrukcję opakowania.
Na koniec mały gadżecik od firmy - zupełnie gratisowo, omawiane pudełeczko w wektorach do pobrania celem własnoręcznego zgłębienia co, dlaczego, o ile i co od czego jest poprzesuwane . Można je do bólu pobierać, kopiować, udostępniać, przerabiać i co tam jeszcze dusza zapragnie. Na mikrofilmach też można przenosić… ale lepiej zapisać na dysku http://stalbiga.pl/Pobieralnia/pudelka/fefco427.pdf. klikając prawym przyciskiem myszy “zapisz element docelowy jako…”
Plik jest w formacie pdf, ale zarówno Corel jak Illustrator powinien go otworzyć.
Czerwony kolor to zagięcia, czarny - cięcie.
Ważne też aby nie przegiąć z wysokością w stosunku do podstawy. Jeśli będzie zbyt duża, pudełko nawet się nie złoży.
Kierunek fali powinien przebiegać w tej sytuacji w poziomie. Dlaczego? O tym następnym razem. A może będzie o czymś innym - jeszcze nie wiem…

Gdybyś miał jakiekolwiek wątpliwości, pytania czy sugestie a może zdanie odmienne od mojego - zapraszam do dyskusji poniżej

“Czym jest projektowanie opakowań?”

Napisany przez Paweł Trynka w kategorii Radosna twórczość

Tak przy okazji - wydłubałem w sieci i zamówiłem sobie książkę o takim tytule. Czyżby wreszcie jakaś pozycja w tej tematyce? Jak tylko przywiezie mi ją nasza ukochana Poczta Polska i przeczytam, nie omieszkam napisać paru słów o niej. Niby nic, bo oczywiście są pozycje o tej tematyce, ale te posiadane przeze mnie, sprowadzają się w zasadzie do listy przykładowych siatek opakowań. Bardzo jestem ciekawy tej książki, może wreszcie konstrukcja opakowań przestanie być tematem tabu, zazdrośnie strzeżonym przez fachowców…

Rysowanie i projektowanie wykrojników (cz.4 - standardy)

Napisany przez Paweł Trynka w kategorii Radosna twórczość

Od ostatniego mojego wpisu minął równy miesiąc - sam nie wiem kiedy minął ten czas. Nie myślcie, że czas urlopu okołoświątecznego spędziłem leniwie - nie!
Ale to temat na zupełnie inny wpis. Tymczasem w czwartej części - zgodnie z obietnicą - opowiem parę słów o standardach opakowań i projektowaniu opakowań. Celowo zmarginalizuję tu grafikę i zagadnienia “marketingowe”, czyli jakich kolorów użyć aby osiągnąć sprzedaż produktu. Chcę skupić się na konstrukcji pudełka w czystej postaci czyli siatki.
Trochę na przekór, ponieważ mam wrażenie, że zagadnienie powstawania siatki opakowania jest traktowane po macoszemu a główny nacisk kładzie się na graficzny design. A przecież sama koncepcja pudełka i co się ma jak składać nie powstaje sama - na krasnoludki nie ma co liczyć… Zatem klawiatura i myszka w dłoń i do dzieła.

Na tym etapie możemy wyróżnić dwa rodzaje projektów - takie które powstają od podstaw i takie, które powstały z przekształcenia już istniejących.
W pierwszym rodzaju sprawa jest w zasadzie prosta ale żmudna. Mamy jakiś produkt, koncepcję, ploter tnący i paletę materiału do dyspozycji. Zaczynamy od czystego ekranu i od odcinka prostej (zazwyczaj - czasem od prostokąta zależnie od upodobań) i tak kreska po kresce powstaje arcydzieło. Ploter oczywiście po to żeby zweryfikować w praktyce owo arcy-dzieło i tak aż do skutku. Raczej nigdy nie wychodzi od pierwszego razu…

Opcja druga jest nawet nieco łatwiejsza, ale… Łatwiejsza dlatego, że mądrzy ludzie wpadli na genialny plan skatalogowania i ponumerowania standardowych konstrukcji pudełek. Tak - to właśnie owe standardy opakowań. Najpopularniejszym standardem opakowań z tektur falistych jest FEFCO. Zawiera kilkaset usystematyzowanych rodzajów pudełek. Są ponumerowane i teoretycznie numer oznacza jedną i konkretną konstrukcję - wystarczy zatem podać wymiary pudełka i numer standardu. Pięknie prawda? Pięknie. Chętnie bym w tym miejscu zamieścił link do pdf-a z katalogiem standardów, ale np. firma Esco - producent ArtiosCADa w załączonym do oprogramowania pliku z katalogiem FEFCO, zamieściła tak bogatą listę zastrzeżeń czego nie wolno, że nawet agent j-23 miałby problem. Tak, na mikrofilmach też nie wolno tej treści przenosić, taka jest super-tajna. Niestety sam katalog, stworzony przez European Federation of Corrugated Board Manufacturers (FEFCO właśnie) również jest udostępniany odpłatnie. Nie mniej wujek Google, kiedy zapyta się go o “standard FEFCO” wypluje całą litanię mniej lub bardziej legalnie udostępnianych katalogów.

Z kronikarskiego obowiązku parę słów o owej bazie standardów:
- jest to baza powszechna w skali międzynarodowej,
- rysunki w niniejszym katalogu postrzegane są od strony wewnętrznej,
- oznaczenia wymiarów: Długość (L) x Szerokość (B) x Wysokość (H) - są to wymiary wewnętrzne.
- Katalog FEFCO klasyfikuje opakowania w następujące grupy:
0100 ? Rolki i arkusze stosowane w handlu(najmniej interesujący dział),
0200 ? Pudła klapowe - są to zasadniczo opakowania jednoczęściowe z jedną zaklejką, oraz górnymi i dolnymi klapami zaklejanymi taśmą.
0300 - pudła typu “denko - wieczko” - składają się z więcej niż jednej części nachodzących na siebie.
0400 - konstrukcje opakowań bez klejenia - z nieśmiertelnym FEFCO 427 - po FEFCO 201 chyba najczęściej spotykanym.
0500 - Pudełka te składają się w większej ilości z części (wewnętrznych oraz obwolut), które można w rożnych kierunkach wsuwać jedno w drugie. Grupa ta obejmuje także obwoluty dla innych pudeł.
0600 - zwykle składają się z dwóch lub więcej oddzielnych części (korpus+doklejane boki),
0700 - opakowania zwykle klejone w 3 punktach, dostarczane są w postaci płaskiej, lecz za pomocą jednego ruchu ręką stają się przestrzenne i gotowe do użycia - ten typ często również wykonuje się z kartonów,
0900 - są to wszelkiej maści wkładki, wypełnienia i inne akcesoria wewnętrzne opakowań.

Tak, wiem. Znalezione w “góglu” rysunki są tylko poglądowe, zapisane w jpg-u, zatem do przygotowania projektu w wektorach bez stosownego programu raczej mało przydatne. Ale z nich można czerpać natchnienie.
Tak naprawdę kluczem do tego, aby zaprojektowane opakowanie - bez uwzględnienia wytrzymałości mechanicznej czy estetyki - dobrze działało, niezbędne jest uwzględnienie grubości materiału.
To zagadnienie na początku spotkania z projektowaniem konstrukcyjnym jest wręcz niewiarygodne, w jaki sposób tak prozaiczna rzecz jak grubość materiału właśnie, wpływa na jakość opakowania. Źle dobrane zależności wymiarowe spowodują to, że opakowanie albo będzie za luźne i będzie się samoczynnie otwierać/rozkładać albo w przeciwnym wypadku, nie złoży się wcale. Standardowe opakowanie lub tacka, jest też często znakomitą bazą wyjściową do niestandardowych pudełek, standów itp. Tutaj zastosowania są ograniczone jedynie kreatywnością i wyobraźnią przestrzenną projektanta.
Jest też jedna warta wspomnienia kwestia - zmiana wymiarów opakowania. Mając gotowy projekt opakowania ale o innych wymiarach, da się go stosunkowo łatwo przerobić. Jeśli projekt wyjściowy jest poprawny, a materiał z którego wykonane będzie opakowanie identyczny - nie ma przeszkód aby to zrobić.
Przy odrobinie wyobraźni przestrzennej i wiedzy, która ścianka jaką pełni rolę, wystarczy poprzesuwać ścianki o różnicę pomiędzy gotowym projektem a wymaganym. Trzeba przy tym bardzo uważać, żeby o którejś ściance nie zapomnieć - wtedy cała sztuka weźmie w łeb
Nie bez znaczenia jest również kierunek fali.
Aby nie przynudzać, opiszę owe zjawiska przy okazji następnego artykułu na konkretnym przykładzie.

PS. Już od dłuższego czasu zabieram się do narysowania listy opakowań FEFCO i zamieszczenia jej w sieci, ale ciągle czasu brak

Rysowanie i projektowanie wykrojników (cz.3 - w czym rysujemy)

Napisany przez Paweł Trynka w kategorii Radosna twórczość

Jest późny niedzielny wieczór - w tle gra sobie Uriah Heep a ja doznałem napadu twórczości. Radosnej oczywiście. Oto kolejny odcinek z cyklu moich opowieści o rysowaniu wykrojników. Z poprzednich części wiemy już, o co mniej więcej chodzi i czego należy unikać. Dziś postanowiłem podzielić się swoimi odczuciami dotyczącymi pracy w programach graficznych, w których zdarzyło mi się pracować.
Opis będzie bardzo subiektywny ponieważ aktualnie zdarza mi się pracować najczęściej w ArtiosCADie, który niejako stał się punktem odniesienia dla całej reszty.

Jak sięgam pamięcią ,w pierwszej kolejności pojawił się u nas w firmie CorelDraw w wersji 8.0 - aktualnie X3. Przez szereg lat i wersji firma Corel dopracowywała funkcje przyciągania do obiektów i prowadnic, dzięki czemu teraz rzeczywiście da się rysować siatki bardzo sprawnie. Niemniej bardzo brakuje mi sprawnego przesuwania obiektów o konkretną odległość i rysowania odcinków o konkretnej długości. Wiem wiem - da się, ale i tak trzeba się naklikać zanim się uzyska pożądany efekt. Niewątpliwą przewagą CorelDrawa nad innymi używanymi przez nas programami, jest łatwość pracy nad krzywymi. Da się łatwo przeskalowywać i nadawać konkretny wymiar. Używamy tych możliwości głównie przy rysowaniu jakichś nieregularnych kształtów, typu elementy do futerału na telefon komórkowy. Potem już tylko export do dxf-a i import w ArtiosCADzie. Co by nie mówić, sporym atutem Corela dla wielu jest jego cena.

Drugi w kolejce jest Adobe Illustrator w wersji CS2. Mamy go w zasadzie tylko po to, żeby móc otworzyć pdfa. Często zdarza się, że otrzymane prace zawierają mnóstwo z pozoru niewidocznych śmieci - jakieś obrysy fontów, cała masa jakichś pustych elementów grafiki itp. I tu przydaje się opcja “zaznacz jednakowe…” a następnie “Copy to ArtiosCAD clipboard…” Bez bicia przyznaję się, że na grafice jako takiej znam się średnio - dlatego też zapewne Illustratora znam tylko w stopniu mi potrzebnym i rysowanie w nim wektorów postrzegałbym jako karę najgorszej kategorii… Być może przez niewiedzę.

Trzeci i najfajniejszy jest właśnie ArtiosCAD. Nie żebym kryptoreklamę uskuteczniał - naprawdę wygodnie mi się w nim pracuje. Na początku trochę trudno było mi się przystosować, ponieważ ArtiosCAD ma całkowicie inną filozofię działania niż Corel. W Corelu rysyjemy sobie “z ręki” jakąś kreskę, a później ją obracamy, nadajemy pożądaną długość. W Artiosie na odwrót. Określamy współrzędne początku, później kąt pod jakim będzie przebiegał odcinek i dopiero na końcu długość bezwzględną lub wg osi X lub Y. Na początku też nie wierzyłem, że w taki sposób da się cokolwiek sprawnie narysować.
Da się. I to całkiem szybko i dokładnie. Bez gęstwiny tych wkurzających prowadnic…
Sam ArtiosCAD to bardzo drogie i bardzo rozbudowane narzędzie. Drogie - no bo jak inaczej je nazwać jeśli staje się przed dylematem: kupić nowe Subaru Impreza czy program graficzny… Oczywiście w wersji bardzo podstawowej da się kupić go w cenie dużo niższej, ale chcąc robić wykrojniki “na poważnie” trzeba go solidnie dozbroić… Dozbroić, ponieważ Artios CAD jest zbudowany niejako z “klocków”. Taka modularna budowa umożliwia dostosowanie konfiguracji do własnych potrzeb.
Jest moduł do rysowania pojedynczego “użytku”, nadawania mu cech takich jak: rodzaj linii (nóż, biga i co tylko się nam jeszcze zamarzy), określania położenia mostków itp. Jest moduł zawierający standardy opakowań (o nich szerzej napisze w następnym odcinku), moduł arkusza produkcyjnego, gdzie można określić ułożenie użytków na arkuszu w sposób najbardziej optymalny. Oprócz tego jest także sporo innych modułów np. tworzenia wizualizacji 3D lub konstruowania form odpadowych do automatów sztancujących…

Są oczywiście także inne programy służące do projektowania wykrojników np ImpactCAD - z nim akurat zetknąłem się bardzo przelotnie, ale nie miałem okazji w nim pracować.

W następnej części postaram się przybliżyć czym są owe “standardy opakowań” i w czym mogą one projektantom opakowań ułatwić życie

Rysowanie i projektowanie wykrojników (cz.2 - Na co uważać)

Napisany przez Paweł Trynka w kategorii Radosna twórczość

Uwaga! tylko dla ludzi o mocnych nerwach - czytasz na własną odpowiedzialność. Notka prawie na serio!

Miało być o projektowaniu opakowań, ale…

Ostatni tydzień obfitował w tak zwane “miny”… i to co gorsza oprócz jednej wcale nie z naszej winy…
Aż chciałoby się zatytułować ową notkę “7 grzechów głównych”…. czyli o tym co i jak powinno być w utopijnym świecie

1.Kolejność działania - najpierw projekt opakowania, później grafika.
Jakiś czas temu zrobiliśmy wykrojniki na opakowanie wg projektu klienta, poparte makietami, poprawkami klienta itp. Koniec końców okazało się że i materiał (kreda) i konstrukcja trochę zawiodły. Za drugim podejściem dostaliśmy szansę wykazania się - mamy przeprojektować wieczko opakowania, tak aby się łatwo składało i było zrobione z kartonu. Za pierwszym razem już było trudno, ponieważ nadlewki koloru w stosunku do siatki opakowania były w zasadzie minimalne, ale jakoś zmęczyliśmy. Przyniósł nam klient wydruk, do którego mamy dopasować siatkę wieczka, Z życzliwością poinformowaliśmy, że docelowo trzeba będzie przeprojektować trochę grafikę, bo zmienią się wymiary. Na co klient z rozbrajającą szczerością, że to już jest właściwy arkusz, bo nakład już pojechał do foliowania i mamy dzień na zrobienie projektu. Echhhhh… To nic, że siatka inna, a do grafiki trzeba się dopasować… Litości - nie zajmie nam to dużo czasu, więc dajcie nam chwilkę na dopracowanie siatki opakowania. Później wystarczy nałożyć siatkę i do woli upiększać grafikę. Aha - daliśmy radę…

2.Niepewna Konstrukcja - jeśli nie jesteś pewny konstrukcji opakowania, zasygnalizuj nam ten fakt. Parę dni temu otrzymaliśmy zamówienie wykrojnika czegoś na kształt ni to teczki ni pudełka. A że czas teraz noworoczny, więc zapewne na kalendarz. I już tylko jeden “Enter” dzielił wysyłkę plików do cięcia laserem i gięcia noży od katastrofy. Postanowiliśmy się upewnić u zleceniodawcy, dlaczego na dole pudełka są takie małe “dynksy” a na górze nie… W odpowiedzi usłyszałem, “to jest tylko taki szkic, a pudełko ma być takie jak na lekarstwa. Czy to nie jest oczywiste?” Aaaaaaaaaaaa… NIE! Zazwyczaj otrzymywane prace są tym, co ma znaleźć się na wykrojniku - i nawet nie wnikamy co to będzie. Niemniej Czujność Rewolucyjną staramy się wykazywać zawsze. Tu też nam się udało.

3.Właściwy materiał - Dziwnie na nas klienci patrzą, kiedy upieramy się żeby sprawdzić jakąś konstrukcję na nakładowym materiale. Zwłaszcza po tym, jak słyszymy magiczne zdanie” Jesteście przecież fachowcami, zróbcie tak żeby było dobrze”… Fachowcami tak, ale nie jasnowidzami… Daliśmy się już kilka razy wpuścić na minę pod tytułem - “Spoko, to na pewno będzie z fali E”. Tak - zrobiliśmy prototyp z fali E o standardowej grubości 2mm… A klient wynalazł taką, która nawet milimetra nie ma. Są opakowania, gdzie faktycznie nie ma to znaczenia, ale np w takim gdzie spotykają się 4 warstwy materiału na stronę (np FEFCO 427) ma kolosalne znaczenie. Albo inny przykład: opakowanie typu czteropak piwa. Z kartonu “Frovi” będzie działał genialnie, ale jak się go zrobi z “Alaski” nawet o większej gramaturze, będzie się rozdzierał aż miło. Dlatego nie dziwcie się nam Drodzy Klienci, kiedy z uporem maniaka chcemy przetestować makietę opakowania wyciętą na ploterze z docelowego materiału i z zapakowaną docelową zawartością.

4.Wizja artystyczna
Taaak. Temat rzeka. Mamy poniekąd taką niewdzięczną rolę, aby wizje twórców grafiki, “kreatywnych” i całej braci z Agencji Reklamowych sprowadzać nieco do rzeczywistości. Owszem, nie wiemy wszystkiego, ale znamy standardowe możliwości (w kolejności powstawania): wykonania wykrojnika, maszyn sztancujących, sklejarek i na końcu konfekcjonowania. No i cóż poradzić kiedy klient nie daje sobie wyperswadować, że na 4mm szeroki i 50mm długi pasek kartonu 250g/m2 może się urywać przy konfekcjonowaniu (pozdrawiamy Pani Agato). Lojalnie ostrzegałem. Ale o to podobno już kto inny będzie się martwił… Fakt - nie ja będę miał czerwone uszy, jak ludzie będą używać inwektyw przy składaniu… Naprawdę nie wszystko się da zrobić z kartonu, a niewielka zmiana czasem może ułatwić później ludziom pracę, którzy - nie oszukujmy się - składają nasze arcydzieła sztuki ludowej na akord i od tego zależy ich zarobek.

5.Później będziemy się martwić - jasne. Nasz klient rzecze do nas “Teraz zrobimy taki projekcik mniej-więcej na szybko, bo trzeba coś klientowi pokazać, a jak wejdzie do produkcji to będziemy się martwić.” Tiaaaa… Zazwyczaj później kończy się to mniej więcej tak: “O k…a, to tu jest konieczny druk dwustronny?” albo “To już jest zaakceptowany przez klienta wzór i nie możemy nic zmieniać”. Albo dalszy przykład - kalkulacje druku w biegu na zasadzie “dobra, to się jakoś zmieści” kończą się zwykle smutno. I co gorsza zazwyczaj dla nas, bo “musicie to tak zrobić żeby się na B1 zmieściło, bo mi klient taką wycenę klepnął”. Tak czy owak lipa. Praktyka wykazuje, że jednak lepiej na wstępie wszystko przewidzieć i sprawdzić, choćby za cenę spodziewanych zysków - jazda “na hura” się mści

6.Wierzyć trzeba, ale kontrolować nie zaszkodzi. To na szczęście zdarza się już bardzo rzadko. Pamiętaj! Zawsze sprawdzaj pierwszy odbity z wykrojnika arkusz, czy wszystko Ok. Zdarza się rzadko, ponieważ i obecna technologia i procedury wykonywania wykrojników do minimum ograniczają ryzyko wystąpienia błędów, ale… Statystycznie co kilkaset wykrojników, musi przytrafić się jakaś nasza wpadka, jak to w życiu - jesteśmy tylko ludźmi. Od odpowiedzialności się nie uchylamy, ale dajcie nam szanse… Sprawdzajcie I to nie tylko czy jest ładne, ale także czy się składa.

7.Wstrzelimy się na zero - to też na szczęście się już rzadko zdarza.
Wykrojniki wykonujemy w tolerancji +-0,05mm. Ale oby to nie skusiło Cię, do zrobienia cięcia wykrojnikiem po granicy koloru. Jak ktoś kiedyś ładnie powiedział (pozdrawiamy Panie Krzyśku) “błędy mają to do siebie, że się sumują a nie znoszą” dlatego na ogólną tolerancję pasowania wykrojnika do arkusza oprócz tolerancji wymiarowej wykrojnika nakładają się: dokładność pasowania druku, luzy maszyny sztancującej, dokładność pozycjonowania sztancowanego arkusza. Próbujmy zatem unikać pasowania grafiki do wykrojnika “na zero”. Trzeba przewidzieć około 0,3-1mm tolerancji w zależności od materiału, maszyny sztancującej itp. Taki włos w innym kolorze przy krawędzi cięcia naprawdę szpetnie wygląda.

Oczywiście zdaję sobie w pełni sprawę ze specyfiki naszej branży i nawet nie łudzę się, że zawsze da się zastosować powyższe wskazówki.
Dlatego nie usłyszysz od nas “nie da się - trzeba było myśleć wcześniej”, choć nie zawsze da się uratować sprawę.
Mam np na myśli zrobienie opakowania o zadanych wymiarach ze zbyt małego arkusza. “Mamusię oszukasz, tatusia oszukasz…” ale matematyki nie oszukasz, a w sprawie cudów nie chcemy robić konkurencji choć czasem i to nam się udaje, ale nie zawsze.

I tym optymistycznym akcentem - niniejszą notkę dedykuje naszemu Inżynierowi Strukturalnemu Przemkowi - oby jak najmniej wiatru w oczy i samych wektorowych rysunków.

Pozdrawiam i dziękuję za uwagę - idę spać.